Mijn telefoon en ik.

Op een zondagochtend besloot ik voor dag en dauw een flink rondje te gaan wandelen. De weersvoorspellingen waren goed en ik had behoefte aan een moment voor mezelf, even niet als moeder, of als vriendin van… maar als Inge.

Ik neem mijn telefoon mee, ik deel mijn locatie (want je weet tegenwoordig niet welke gek er in de bosjes ligt). “Schat! Als ik over twee uur nog niet terug ben dan is er iets met mij gebeurd!”, roep ik. Het is maar tien minuten lopen naar de dijk, je hoort er geen auto’s, het is een mooi stukje natuur (de Hoge Linie). Buiten begroet ik de buurman, hij heeft de hond net uitgelaten. Het is stil en nog lekker rustig op straat. Aan het begin van de dijk zie ik een nachtvisser uit zijn tent kruipen, hij checkt de lijn even, nog niets gevangen. Iets verderop staat zijn collega visser quasi nonchalant tegen een struik aan te plassen. “Mogge”, zegt hij ongemakkelijk. Draai maar om hoor, anders kan ik uw hengeltje zien, denk ik.

Zodra ik op de dijk ben merk ik aan mezelf dat ik druk bezig ben met foto’s maken van de ochtendzon, het mistige weiland en de dauw op het lange gras. Prachtig, héél instawaardig allemaal. Ik kijk op mijn stappenteller app. 1500 pas?!

Plotseling nadert met grote snelheid een grote groep aviko wielrenners. Het lijkt me ondanks de brandnetels, veiliger om voor hen plaats te maken. “Ah, goed zo deerne/deern/deren”, hoor ik een van de mannen zeggen. Ik ben een geboren en getogen Doesburgse, maar na 41 jaar heb ik me de Achterhoekse slang nog niet eigen gemaakt. Het klonk in ieder geval aardig.

Op de terugweg zie ik een boerderijtje, er ligt een hond op het erf, de hagelwitte was wappert in het zonlicht aan de lijn. Wat een plaatje, had zo in een commercial gekund. Snel maak ik een foto om te delen met thuis. Ik geniet van de geur van schone was in de buitenlucht. Als ik een stukje verder loop, ruik ik de bomen in combinatie met de geur van verse kamille. De zon op de Oude Ijssel aan de ene kant van de dijk en aan de andere kant het zonlicht op het door de dauw, bijna lichtgevende gras. Tel daar dan al die frisse geuren van de buitenlucht bij op… Dit is overvloed! Wát een serotonine shot is dit. Zo jammer dat je geuren niet kunt delen op social media denk ik bij mezelf. Ik kijk nog een keer op mijn stappenteller..3470.. dat lijkt er meer op!


Dan bedenk ik hoe ik dit moment als content op social media zou moeten gebruiken ten behoeve van mijn coachingspraktijk. En in een klap is het gevoel van vrijheid en overvloed weg. Een ander gevoel bekruipt me, het herinnert me aan mijn burn-out. In die periode kon ik absoluut niet genieten van dit soort wandelingen omdat ik me continu in een staat van alertheid bevond. Ik was alleen maar gericht op wat er buiten mij gebeurde, terwijl alles er op wees dat juist mijn binnenwereld volledige aandacht nodig had. Misschien de volgende keer de telefoon toch maar thuis laten, zodat er meer ruimte is om me bewust te zijn van het hier en nu, te genieten, en gewoon te zijn. Ik zet mijn telefoon op stil en wandel in alle rust door. Mijn telefoon is mijn agenda, mijn inbox, en met alle gedownloade apps kan ik er bijna alles mee regelen. En daarnaast is het ook het baby fotoalbum van onze dochter... Wat betekent jouw telefoon en social media voor jou? #schermtijd


95 keer bekeken

© 2020 ingelopulalan | Lifecoaching & Burn-out preventie